Jednolita teoria czasoprzestrzeni

Jednolita teoria czasoprzestrzeni Adam Wiśniewski-Snerg
Język oryginału	polski
Forma	Nonfiction
Wydawca	Pusty Obłok
Przekład	1990

Jest trzydziesty pierwszy grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku. Dwanaście lat przed początkiem trzeciego tysiąclecia naszej ery - pisząc te słowa - ogłaszam koniec epoki archaicznej - w ten sposób, w podsumowaniu dzieła swego życia Adam Wiśniewski-Snerg akcentował jego doniosłość.

Jednolita Teoria Czasoprzestrzeni - według jej twórcy - jest pierwszą w dziejach ludzkości udaną próbą stworzenia spójnego i jednolitego modelu rzeczywistości fizycznej. Na kilkudziesięciu kartkach skromnego, niskonakładowego wydawnictwa Snerg opisał wynik swoich wieloletnich przemyśleń na temat budowy i charakteru czasoprzestrzeni. Teoria jego rozprawia się nie tylko z największymi osiągnięciami fizyki współczesnej: mechaniką kwantową i obiema teoriami względności, ale uderza w koncepcje bardziej zasadnicze, które definiują podstawy współczesnej nauki. To właśnie błędne założenia na poziomie podstawowym - autor podkreśla to wielokrotnie - oddalają możliwość zrozumienia istoty pojęć kluczowych i to kluczowych nie tylko dla wąskiego grona fizyków. Snerg definiuje więc na nowo: czasoprzestrzeń, materię i próżnię.

Równolegle przygląda się Snerg mechanizmowi poznawczemu człowieka, począwszy od czasów pierwotnych, aż po dzień dzisiejszy, nie szczędząc przy tym słów krytyki pod adresem ludzi nauki i metodologii ich pracy. Autor poddaje też w wątpliwość sens stosowania aparatu matematycznego przy opisywaniu zjawisk fizycznych (jego teoria nie zawiera ani jednego wzoru, jedynie kilka poglądowych rysunków!). Matematykę w służbie fizyki określa mianem kultu symbolu, a samą fizykę (obciążoną mitologiczną spuścizną czasów starożytnych) przezywa Teorią Cudów.

Nietrudno odgadnąć, że cały ten wykład nie spotkał się z przychylnym przyjęciem pośród kadry naukowej (ze szczególnym wskazaniem na fizyków), a przez prestiżową prasę specjalistyczną został całkowicie pominięty. Taki stan rzeczy utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Nie było to zaskoczeniem i dla autora, który otwarcie przyznaje, że misję rzeczywistego zakończenia ery archaicznej powierza przyszłym pokoleniom.

Dziś, w innym stuleciu, znaczenie najbardziej intrygującego dzieła Adama Wiśniewskiego - Snerga pozostaje kwestią otwartą. Jednolita Teoria Czasoprzestrzeni nadal znajduje się na peryferiach nauki, leżąc w zapomnieniu gdzieś w środku stale powiększającego się stosu sobie podobnych. Czy jest to wyrok słuszny? Autor twierdzi, że można się o tym z łatwością przekonać dysponując jedynie właściwie rozwiniętą wyobraźnią i brakiem naukowych uprzedzeń. To ostatnie twierdzenie także czeka na weryfikację.