Solaris (ocean)

Aktualna wersja na dzień 14:08, 26 sty 2014

Nazwa planety z powieści Stanisława Lema pod ta sama nazwą. Cała planetę pokrywa cytoplazmatyczny ocean. Ocean ten wydaje się być pewną formą inteligencji, o zdumiewających możliwościach interwencji w chaotyczny ruch orbitalny planety wewnątrz układu podwójnej gwiazdy. Ludzie od wielu lat nie potrafią zrozumieć tajemniczej natury oceanu; wszelkie próby porozumienia zawodzą.

Naukowcy przebywający w momencie przylotu Kelvina na stacji badawczej (Snaut i Sartorius) zachowują się w nienaturalny sposób, ich stan psychiczny przypomina lekki obłęd. Szef tamtejszej placówki – Gibarian – popełnił samobójstwo parę godzin przed przybyciem psychologa. Wkrótce pojawia się tam w niewyjaśnionych okolicznościach żona Kelvina, Harey, która niegdyś targnęła się na swoje życie, za co główny bohater czuje się odpowiedzialny. Podejmuje on drastyczne próby uwolnienia się od nieproszonego „gościa”. Istota jednak powraca, co udowadnia mu (podobnie jak poprzednio innym rezydentom stacji), że jego działania mają charakter zbrodni - kopia jego żony psychicznie niczym nie różni się od człowieka. Pomimo iż wie, że istota przypominająca zmarłą wcześniej kobietę tak naprawdę nią nie jest, z biegiem czasu zaczyna ją akceptować i kochać.

Okazuje się, że ocean materializuje wspomnienia badaczy w postaci neutrinowych, niezniszczalnych tworów. Obecność tych fantomów, wydobytych z podświadomych zakamarków pamięci, okazuje się być dla ludzi trudną do zniesienia udręką psychiczną. Bohaterowie próbują ustalić, czy jest to forma eksperymentu przeprowadzana przez planetę na badaczach, działanie nie do końca świadome czy nietypowa próba kontaktu – odpowiedź na wcześniejsze naświetlanie oceanu twardym promieniowaniem rentgenowskim. Uczeni decydują się na następną próbę kontaktu: przesyłają w głąb oceanu encefalogram Kelvina w celu przekazania domniemanemu odbiorcy swoich stanów psychicznych.

Według samego Lema, żywy ocean powinien wyglądać jak lampa lava - rodzaj lampy z zawartością cieczy oraz wosku, które po rozgrzaniu tworzą różne efekty kolorystyczne. Wysokość lampy dochodzi do 50 cm. Używana żarówka: mała 30 watowa.

Lampa lava jest złożona z dwóch części. W podstawie wbudowana jest żarówka. Druga część ma kształt butelki i wypełniona jest dwiema niemieszającymi się substancjami. Po podgrzaniu masy z wosku do ok. 60 °C tzw. magma roztapia się dając za każdym razem inny efekt. Po wyłączeniu magma wraca do pierwotnego stanu.