Swarożyc

Wersja z 13:07, 11 lis 2013

SWAROŻYC – w mitologii słowiańskiej bóg ognia ziemskiego, a konkretniej domowego oraz ofiarnego, związany także z wojną, utożsamiany ze Swarogiem bądź Dadźbogiem.

Imię

Imię Swarożyca może być traktowane zarówno jako zdrobnienie od Swaroga jak i oznaczać syna Swaroga.

Rodowód

Jeżeli imię Swarożyca traktować jako zdrobnienie od Swaroga, to byłoby to jednym z powodów dających podstawę by utożsamiać tego boga ze Swarogiem. Jeżeli natomiast oznaczałoby syna Swaroga, wtedy Swarożyca można wiązać z Dadźbogiem, synem Swaroga.

Miejsce

Cała słowiańszczyzna.

Kult

Swarożyc był czczony w świątyni w Radogoszczy. To jemu poświęcone były czarne, wróżebne konie. Do tego bóstwa zwracano się z ofiarami zarówno przed jak i po wojnie. Z tą ostatnią wiążą go także specjalne, bojowe flagi, przechowywane w przynależnym bóstwu sanktuarium i zabierane stamtąd w czasie wypraw wojennych.

Inne

Ślady imienia tego bóstwa miały przetrwać w nazwach miejscowych takich jak czeski Savrow, Svareň, Svaryšov.

Literatura

• Urbańczyk S., Dawni Słowianie Wiara i kult, Wrocław 1991.
• Mitologie Świata. Słowianie, t. 8, Warszawa 2007.
• Szyjewski A., Religia Słowian, Kraków 2003.
• Gieysztor A., Mitologia Słowian, Warszawa 2006.
• Tempłowicz A., Panteon słowiański w świetle etymologii. Perun - Weles - Swaróg i bóstwa pokrewne, [w:] „Kwartalnik Językoznawczy” 2011, nr 1.
• Strzelczyk J., Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian, Poznań 1998.
• Mały słownik kultury dawnych Słowian, pod red. Leciejewicz L., Warszawa 1988.
• Podgórski A.; Podgórska B., Encyklopedia demonów. Diabły, diabełki, jędze, skrzaty, boginki… i wiele innych, Wrocław 2000.
• Benek K., Historia religii. Religie niechrześcijańskie, Kraków 2007.
• Kempiński A. M., Słownik mitologii ludów indoeuropejskich, Poznań 1993.

(aut. Izabela Ozga)